İçimde çok büyük bir ağlamak var.
Bir ağaç altında oturarak
hem kendime
hem bütün insanlara
hem börtü böceğe kurda kuşa
ağlamak istiyorum.

Ve artık elinizde yalnızca şarkılar, kitaplarınız ve bir bardak kahveniz kalır.

Güvendiğiniz dağlara karlar yağdığında

en güzel çare

dağ ile karı başbaşa bırakmak.

hepimiz sedefiz.

-sevdiğinden ötürü-

gerizekalı.

Sarılıp yatmak mümkün değil bende, senden kalan hayale..

Halbuki sen orda, şehrimde, gerçekten varsın etinle kemiğinle..

Sakın benim seni özlediğim kadar özleme.

Canın yanar.

Ciğerin sökülür.

Nefesin kesilir.

Dayanamazsın.

Bana hissettirdiklerini seviyorum.

Sanki herşey mümkünmüş gibi.

Sanki..

yaşamaya değermiş gibi.

…halbuki sedef kanaat etmedikçe içi inci dolu olmaz.

Boyuna seni düşünüyorum durmadan usanmadan.
Şimdi diyorum o ne yapıyor acaba?
O güzelim gözleri kime bakıyor?
O canım elleri nerde?
Oysa günler o günler değil
Akşamlar o akşamlar değil
Ve kalan şimdi sadece özlemin gecelerde.

Durup durup seni büyütüyorum içimde.
Seninle acılar büyütüyorum
Yeni yeni kederler büyütüyorum, dayanılmaz.
Kirli sular yürüyor iliklerime
Bir zehir karışıyor kanıma anlıyor musun?
Bir daha görsem seni diyorum bir daha görsem
Bir gün olsun bir dakika olsun.

insan arar..

bazen bulur.

bazen buldum zanneder.

bazen buldum zannetmişken

bir ‘imtihan’la kaybediverir..

Ardına bakmadan çekip gidenlerin peşine düşmek için yaratılmadık biz.

Bir görünüp bir kaybolmak ayın ve yıldızların işidir.

Sen insansın, hatırladın mı  ?

sevince sevdamızda, susunca nazarımızda yanar..

şarabımız, keyfimiz, ikigözümüzdür hüzün..

sedefulkesi:

Dediki:

“Sedef gibisin.Göz kamaştırıyorsun ama ışığını aldığın Ay’ı inkar etmeden, kendine pay çıkarmadan; sanki sen sevmemişsin gibi, sevdirdi diyerek.Ay’ın içini buz bağlıyor bazen toyluktan da sen onu ilim sahibi bilmişsin kendine, başına alim.Ne mutlu sana; ay ışığında güneşleniyorsun.Okyanusun serin sularını mesken edinmiş, içindekiyle İnci oluyorsun.O inciyi bulabilene AŞKolsun!”